Trzy granice, trzy różne zadania
Przygotowanie projektu do druku zaczyna się od ustalenia formatu po wykończeniu. To wymiar, jaki ma mieć gotowy plakat, tablica lub baner, a niekoniecznie wymiar całego pliku. Wokół niego mogą pojawić się dodatkowe obszary potrzebne do przycięcia, zgrzewania albo podwinięcia materiału. Jeśli te obszary nie zostaną uwzględnione, nawet poprawnie zaprojektowana grafika może po obróbce wyglądać inaczej, niż zakładano.
Spad to fragment tła lub grafiki wychodzący poza docelową linię cięcia. Pozwala uniknąć przypadkowej białej krawędzi, gdy przycinanie minimalnie odbiegnie od projektu. Margines bezpieczeństwa znajduje się po wewnętrznej stronie tej linii: należy trzymać w nim tekst, logo i inne istotne elementy. Linia cięcia wskazuje z kolei granicę gotowego kształtu. Nie zastępuje ani spadu, ani marginesu — każdy z tych elementów rozwiązuje inny problem.
Najpierw specyfikacja, potem układ projektu
Nie ma jednej wartości spadu i marginesu odpowiedniej dla wszystkich nośników. Niewielka ulotka, plansza na sztywnym podłożu i wielkoformatowy baner mogą wymagać innego przygotowania. Przed rozpoczęciem pracy warto ustalić z drukarnią lub wykonawcą format końcowy, wymagany spad, zalecaną strefę bezpieczną, sposób oznaczenia cięcia oraz to, czy plik ma być przygotowany w skali. Dzięki temu projektant nie musi zgadywać, jak zostanie obrobiony materiał.
Szczególnie ważne jest rozróżnienie między przycięciem a wykończeniem krawędzi. Baner na ogrodzenie boiska może być zgrzewany i wyposażony w oczka; część powierzchni przy brzegu będzie wtedy zajęta przez wykończenie i mocowanie. W tablicy montowanej przy wejściu do sklepu trzeba przewidzieć miejsce na otwory, jeśli są planowane. Tych stref nie warto traktować jak zwykłego marginesu: ich położenie zależy od sposobu produkcji i montażu.
Jak rozmieścić tło, tekst i elementy techniczne
Tło, zdjęcie lub kolor dochodzący do krawędzi należy przedłużyć do końca spadu. Nie należy natomiast przesuwać tam napisu ani logo tylko po to, by wypełnić dodatkową przestrzeń. Ważne treści powinny pozostać w obrębie marginesu bezpieczeństwa. Dotyczy to również kodów QR, drobnych danych kontaktowych i informacji o miejscu wydarzenia: jeśli znajdą się zbyt blisko brzegu, mogą zostać przycięte, zasłonięte przez mocowanie albo stać się trudniejsze do odczytania.
Przy niestandardowym kształcie linia cięcia powinna jednoznacznie wskazywać przebieg konturu. Warto umieścić ją na osobnej warstwie lub oznaczyć w sposób uzgodniony z wykonawcą, aby nie została przypadkowo wydrukowana jako część grafiki. Podobnie należy potraktować linie bigowania, perforacji czy otwory montażowe, jeśli występują. Nazwy i kolory takich oznaczeń najlepiej dopasować do otrzymanej specyfikacji zamiast przyjmować własną konwencję.
Eksport pliku bez niepotrzebnych niespodzianek
Przed eksportem sprawdź rozmiar strony, skalę projektu i położenie wszystkich elementów względem linii cięcia. Upewnij się, że obrazy mają jakość odpowiednią do docelowego rozmiaru i typowej odległości oglądania. Drobny wydruk oglądany z bliska stawia inne wymagania niż baner widoczny z drugiej strony hali. W razie wątpliwości poproś wykonawcę o zalecenia dotyczące rozdzielczości, przestrzeni barw i formatu pliku.
Dopilnuj też, by w przekazywanym pliku nie brakowało użytych krojów pisma ani połączonych grafik. Zależnie od ustaleń można osadzić fonty lub zamienić tekst na krzywe, zachowując osobną, edytowalną wersję projektu. Jeśli praca wykorzystuje biel poddrukową, lakier albo inny dodatkowy proces, jego oznaczenie wymaga osobnego potwierdzenia. Zwykła warstwa o nazwie „biały” nie musi być dla wykonawcy wystarczającą instrukcją.
Ostatnia kontrola przed wysłaniem
Otwórz wyeksportowany plik, a nie tylko dokument roboczy. Sprawdź, czy spad jest obecny ze wszystkich potrzebnych stron, czy nie pojawiły się białe pasy i czy ważne elementy mieszczą się w bezpiecznej strefie. Obejrzyj również drobny tekst, znaki diakrytyczne, logo i obrazy. Jeśli plik zawiera techniczne linie cięcia, upewnij się, że są zgodne z zamówionym kształtem i nie kolidują z treścią.
Do pliku warto dołączyć krótki opis: format po wykończeniu, materiał, sposób obróbki krawędzi, miejsca mocowania i oczekiwany sposób ekspozycji. Organizator imprezy może dzięki temu wskazać, że grafika trafi na konstrukcję stoiska, a klub sportowy — że baner będzie mocowany do ogrodzenia. Taka informacja nie zastępuje specyfikacji produkcyjnej, lecz pomaga wychwycić rozbieżności, zanim projekt trafi do druku.
