Najpierw ustal, jaką decyzję ma podjąć uczestnik
Oznakowanie kierunkowe nie powinno opisywać całego wydarzenia na jednej tablicy. Jego zadaniem jest pomóc w podjęciu następnej decyzji: iść prosto, skręcić, wejść na schody albo wybrać właściwe drzwi. Dlatego projektowanie warto zacząć od przejścia trasami uczestników, a nie od rysowania strzałek. Zaznacz wejścia, skrzyżowania ciągów komunikacyjnych, punkty kontroli biletów, toalety i miejsca, w których podobnie wyglądające przejścia prowadzą do różnych stref.
Przy każdym takim punkcie zapisz, skąd nadchodzi osoba i co widzi przed sobą. Strzałka w prawo ma sens tylko w odniesieniu do określonego miejsca i kierunku patrzenia. Jeśli tablica wisi daleko przed skrętem, odbiorca może uznać, że wskazuje wcześniejsze drzwi. Lepiej umieścić wskazówkę tam, gdzie trzeba wybrać trasę, a następnie potwierdzić wybór za zakrętem, szczególnie gdy dalszy odcinek nie jest widoczny.
Używaj kierunków, których nie trzeba się domyślać
Strzałki w lewo i w prawo są zwykle najłatwiejsze do odczytania, jeśli wskazują jedno konkretne odejście od głównej trasy. Więcej uwagi wymaga strzałka skierowana w górę: na płaskiej tablicy bywa rozumiana jako „prosto”, ale przy schodach może sugerować „na piętro”. Podobnie strzałka w dół może oznaczać zejście albo kierunek dalszego marszu, zależnie od miejsca montażu. Gdy możliwe są dwie interpretacje, dodaj słowo „prosto”, „schody” lub nazwę poziomu zamiast polegać na samym symbolu.
Unikaj umieszczania kilku strzałek w różnych kierunkach obok długiej listy celów. Odbiorca musi wtedy ustalić, która strzałka pasuje do którego napisu. Bezpieczniejszy układ to osobny wiersz dla każdej relacji: symbol, nazwa miejsca, ewentualnie krótka informacja uzupełniająca. Zachowaj ten sam porządek elementów na wszystkich tablicach. Jeśli jedna tablica wskazuje „Wejście A”, a następna tylko „A”, uczestnik może nie mieć pewności, czy nadal podąża tą samą trasą.
Połącz strzałkę z czytelną nazwą celu
Sama strzałka nie odpowiada na pytanie, dokąd prowadzi droga. Nazwy na oznakowaniu powinny odpowiadać określeniom używanym na bilecie, planie obiektu i przy wejściach. Na imprezie sportowej może to oznaczać rozróżnienie między wejściem dla widzów a wejściem dla zawodników; na targach — między rejestracją a wejściem na halę. Nie zastępuj jednoznacznych nazw hasłami promocyjnymi, jeśli mogą utrudnić odnalezienie właściwej strefy.
Czytelność zależy też od warunków oglądania. Krótki napis, wyraźny kontrast między tekstem a tłem i wolna przestrzeń wokół strzałki pomagają dostrzec komunikat w ruchu. Wielkość liter dobierz do odległości, z której tablica ma być zauważona, i sprawdź ją w rzeczywistym miejscu, nie tylko na ekranie. Warto ograniczyć ozdobne kroje pisma i drobne dopiski. Jeśli potrzebujesz przekazać regulamin lub szczegółowy plan, umieść je na osobnym nośniku.
Rozmieść znaki tak, by tworzyły ciągłą trasę
Nawet dobrze zaprojektowana tablica zawiedzie, gdy zasłoni ją tłum, otwarte drzwi albo element stoiska. Sprawdź widoczność z kierunku, z którego przychodzą uczestnicy, oraz z miejsc, gdzie zwalniają przed wyborem drogi. Przy rozległej przestrzeni przydaje się ciąg: zapowiedź celu przed rozgałęzieniem, wskazanie na samym rozgałęzieniu i potwierdzenie po skręcie. Nie każda trasa potrzebuje tyle samo znaków; najwięcej uwagi wymagają miejsca, w których łatwo pomylić przejścia.
Wysokość montażu i format nośnika powinny odpowiadać otoczeniu. Tablica stojąca może zniknąć za kolejką, a zawieszona zbyt wysoko — zostać przeoczona przy poszukiwaniu konkretnych drzwi. Zadbaj o stabilne mocowanie oraz o to, by oznakowanie nie ograniczało przejścia. Przy planowaniu ekspozycji uwzględnij też osoby poruszające się wolniej lub inną dostępną trasą: strzałka nie powinna kierować wszystkich do schodów, jeśli właściwa droga do danego celu przebiega inaczej.
Przetestuj oznakowanie przed przyjściem uczestników
Przed drukiem przejrzyj zestaw tablic jako jedną instrukcję przejścia przez obiekt. Sprawdź, czy nazwy celów są spójne, strzałki odpowiadają rzeczywistym skrętom, a podobne wejścia da się odróżnić. W plikach do druku zwróć uwagę na właściwe wymiary, marginesy oraz położenie elementów względem krawędzi i przewidywanego mocowania. Nie umieszczaj strzałki lub nazwy tam, gdzie mogą zostać zakryte przez stojak albo oprawę.
Po montażu przejdź trasę tak, jak zrobi to osoba widząca obiekt po raz pierwszy. Zatrzymaj się przy każdej tablicy i sprawdź, czy następny ruch jest oczywisty bez znajomości planu wydarzenia. Poproś również kogoś spoza zespołu przygotowującego oznakowanie o wskazanie drogi do kilku ważnych miejsc. Jeśli waha się przy którymś skręcie, popraw lokalizację znaku lub treść komunikatu. Taki prosty test często ujawnia niejednoznaczności, których nie widać w projekcie.
